کتاب تصوف و سیاست در متون منثور تا پایان قرن چهارم هجری - مشابه نو

کتاب «عرفان و سیاست» به بررسی نسبت میان دو حوزه مهم اندیشه اسلامی، یعنی عرفان و سیاست، می‌پردازد و نشان می‌دهد که پاسخ به این پرسش، پیش از هر چیز، به نحوه تعریف این دو مفهوم وابسته است. اگر عرفان صرفاً تجربه‌ای فردی، منزوی و گسسته از جامعه تلقی شود و سیاست نیز تنها عرصه‌ای مادی و دنیوی به شمار آید، طبیعی است که میان این دو پیوندی دیده نشود. اما نویسنده با تکیه بر سنت عرفان اسلامی، این برداشت را ناکافی می‌داند.

از نگاه کتاب، عرفان و تصوف اسلامی از همان آغاز، در امتداد آموزه‌های اسلام، تنها به سلوک فردی محدود نبوده‌اند، بلکه همواره در کنار ابعاد معنوی، اهداف اجتماعی و سیاسی را نیز دنبال کرده‌اند. بر این اساس، بسیاری از عارفان مسلمان علاوه بر تربیت معنوی انسان، درباره شیوه اداره جامعه، عدالت، اخلاق سیاسی و جایگاه دین در حیات اجتماعی نیز دیدگاه‌هایی ارائه کرده‌اند. کتاب با واکاوی این پیوند، می‌کوشد نشان دهد که عرفان اسلامی، برخلاف تصور رایج، می‌تواند نقشی مؤثر در شکل‌گیری اندیشه سیاسی و تبیین چارچوب‌های سیاست اسلامی ایفا کند.