کتاب بکت و دریدا-مشابه نو

متون فلسفی ژاک دریدا بیش از آنکه به رساله‌های فلسفی کلاسیک شباهت داشته باشند، به آثاری ادبی می‌مانند. در مقابل، آثار ساموئل بکت نیز بیش از آنکه صرفاً رمان یا نمایشنامه باشند، بازتاب دغدغه‌های فلسفی نویسنده‌ای اندیشمند هستند. وجه تمایز هر دو از سنت‌های رایج فلسفه و ادبیات، نوعی بیرون‌ایستادگی و مقاومت در برابر قالب‌های تثبیت‌شده‌ی این دو حوزه است.

یکی از مهم‌ترین نقاط اشتراک دریدا و بکت، زیستن و نوشتن در فضای پس از جنگ جهانی دوم و مواجهه با جهانِ پسا‌آخرالزمانی است؛ جهانی که در آن بسیاری از یقین‌های پیشین فروپاشیده‌اند. همان‌گونه که دریدا خود را فیلسوفی پس از «پایان فلسفه» می‌دانست و می‌کوشید از سایه‌ی سنگین متفکرانی چون نیچه، مارکس و هایدگر فراتر رود، بکت نیز در پی گسستن از سلطه‌ی ادبی جیمز جویس و گشودن افقی تازه در ادبیات بود.

از این منظر، هر دو را می‌توان نویسندگانِ «پساپایان»، «پساإمکان» و «پسازبان» دانست؛ متفکرانی که در مرزهای اندیشه و زبان حرکت می‌کنند، ورطه‌ها را می‌کاوند و زیستن بر لبه‌ی پرتگاه را به تجربه‌ای فلسفی و ادبی بدل می‌سازند.